มันเริ่มขึ้นแล้ว....

หน้าร้อนอันหน้ากลัว ปีนี้ตับจะแตกไปกี่พูหว่า วันๆ ไม่ค่อยอยากจะออกไปไหนเลย ทั้งๆ ที่อากาศแบบนี้ แดดแบบนี้ไม่ใช่เหรอที่น่าปรารถนามาตลอดฤดูจำศีล

แต่...มันก็ร้อนเกินไปหน่อยอ่ะ ขี่จักรยานไปไหนแต่ละทีมีสภาพไม่ต่างจากการไปอาบแดด แบกหามอะไรมาสักอย่างเหงื่อไหลเป็นน้ำตก ไอ้จะนอนสงบอยู่บ้านก็อีกอ่ะ จักจั่นโครตขยันทำงานเลยมันร้องอยู่ได้ทั้งวันทั้งคืน ยังไม่พอตอนกลางวันนอกจากจักจั่นยังมีอีกาเจ้าประจำแข่งประสานเสียงกันอีก ฮึมมมมม....ประเทศอะไรว่ะขยันทั้งคนทั้ง...สัตว์ (-_-!)

เนื่องจากมันร้อนเลยต้องหาทางออกไปแร่ดนอกบ้านอีกตามเคย ก็แหมนะหน้าร้อนที่นี่กิจกรรมมันเยอะอ่ะ....เขาอุตส่าห์จัดเพื่อส่งเสริมให้ประชากรออกไปท่องเที่ยวลดความเครียดกัน เข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องอย่างนี้แหละ เมื่อวานเลยไปดูเขาจุดดอกไม้ไฟกัน ที่จริงก็ไม่ได้ชื่นชอบอยากดูนักหรอก แต่มันก็ดีกว่าอยู่ห้องล่ะน้า... ไอ้ดอกไม้ไฟก็ไม่เท่าไหร่ แต่อยากได้บรรยากาศว่าญี่ปุ่นเขาทำอะไรกันหน้าร้อนแบบนี้ ที่สำคัญจะได้เห็นหนุ่มๆ สาวๆ ใส่ยูกะตะด้วย อิอิ อันนี้อาหารตาพาเพลิน

เนื่องจากสถานที่มันอยู่นอกระยะทำการจักรยาน คราวนี้ต้องไปรถไฟแทน ก็ไปมันแบบมั่วๆ มึนๆ อ่านคันจิออกบ้างไม่ออกบ้างแต่ก็ไปจนถึงนั่นแหละไปถึงสี่โมงเย็นก็จองที่นั่ง คนเยอะมากๆ ที่แทบไม่เหลือแล้ว นี่ขนาดมันเริ่มจุดตั้งทุ่มกว่า พอได้ที่นั่งจากนั้นก็ตากแดดรอเวลา ก็ไม่น่าเชื่อว่า...เวลาที่ต้องนั่งรอแบบเฉยๆ ตั้งโครต.....นาน กลับเพลิดเพลินไปกับบรรยากาศ และการเฝ้ามองกิจกรรมหลากหลายของผู้คนที่อยู่รอบตัว ก็ทำให้สนุกไปอีกแบบ เสียงหัวเราะเสียงพูดคุยแบบฟังไม่ได้ศัพท์ เด็กๆวิ่งเล่นเพ่นพ่านเออ...สนุกดีแฮ่ะ

บรรยากาศตอนนั่งรอ(แอบถ่าย...คู่นี้น่าอิจฉาฉุดๆ)

ดอกไม้ไฟชุดเปิดงาน

เลิกงานไม่ดึกเท่าไหร่แต่เนื่องจากคนเยอะสุดๆ บรรยากาศรอบตัวมองไปทางไหนมีแต่หัวกับกลิ่นเหงื่อ (-_-!) กว่าจะค่อยๆ ไหลไปถึงสถานีรถไฟได้ก็เกือบชั่วโมงครึ่ง ทั้งที่ตอนขามาเดินจากสถานีมาที่จัดงาน 15 นาทีเอง กว่าจะกลับถึงบ้านอันเป็นวิมานแบบร้อนๆ ของเราก็ปาไปเที่ยงคืนพอดี เหียกสุดๆ แต่รับประกันความมันส์

คนที่นี่ค่อนข้างสุภาพไม่มีเบียด ไม่มีแซงคิว กินเบียร์กันหนักแค่ไหนก็ไม่โชว์พาวเอาไว้มีโอกาสจะลองไปคอนเสริต์ร๊อคๆ ของที่นี่ดูบ้าง เคยได้ยินมาว่าเป็นการดูคอนเสริต์ร๊อคที่สุภาพที่นึงเลยทีเดียว แบบนี้หรือเปล่าหว่าที่เขาเรียกว่าสุภาพชน...หึหึ...

เสียดายไม่ได้ติดกล้องถ่ายรูปไปซะอีกแล้ว พักหลังๆ อาการขี้เกียจเข้าขั้นรุนแรงไปไหนไม่อยากพกอะไรเลย แทบจะเอาแบงค์พับๆ ยัดใส่กางเกงอยู่แล้ว เกิดอาการเบื่อสมบัติบ้า...รูปที่มีได้มาจากกล้องมือถือ ไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่แต่ก็ยังดีอ่ะนะ