เหนื่อยกับอาทิตย์ที่ผ่านมาเพราะเปเปอร์สองต้องกลับมาแก้ไขอีกแล้ว กับปัญหาเดิมๆ คือไม่เข้าใจพื้นฐานของพืช เมื่อสองวันที่แล้วเครียดมากกับความงี่เง่าของ referee แต่เมื่อวานพอทำใจได้ที่จะไม่จบเพราะติดเปเปอร์ แต่ที่น่าเจ็บใจคืองานที่ทำกับคนอ่านไม่เหมาะสมกันเลยสักนิด คำถามที่ถามกลับมาแต่ละอันแบบเหมือนไม่รู้พื้นฐานอะไรเลย ไม่รู้ไม่ชำนาญไม่ว่าแต่ใช้คำพูดได้หมาไม่แดกมากๆ เช่นแล็บอันนี้ดู non-sense, not reasonable อะไรแบบเนี่ยแต่ไม่ดูตัวเองขนาด root hair, root cap, root tip, root meristem แม่งยังแยกจากกันไม่ได้เลย เวรกูต้องบอกว่าเวรมากๆ ที่ได้คนอ่านคนนี้ แม่งควายสุดๆ แล้ววันนี้เจออาจารย์ถามเข้าอีก เลยไม่แปลกใจแล้วว่าทำไม่ referee แม่งช่างควายขนาดนี้ ขนาดกูอธิบายอาจารย์เป็นร้อยครั้งแล้วมั๊ง ก็ยังไม่เข้าใจว่า root meristem ต่างจาก whole root ยังงัย กูปวดหัวมาก ปวดหัวและเริ่มเจ็บใจตัวเองที่เลือกมาเรียนที่นี่ แม่งแทบไม่ได้ความรู้อะไรใหม่ๆ เลย เป็นได้แค่เครื่องจักรที่ทำแต่เรื่องเดิมๆ เรื่องอะไรที่แม่งล้าสมัยไปเมื่อแปดสิบปีแล้วแม่งก็ยังทำกันอยู่ได้ เดินตามกันเป็นลูกเป็ดควายๆ ไม่ได้ความรู้ใหม่ๆ ไม่ได้เพิ่มศักยภาพของตัวเองให้ถูกทางหรือเป็นในทางที่ชอบ ชีวิตแม่งที่ไม่ได้เป็นของกูแต่เป็นของคนอื่นตลอด มีแต่คนที่หวังดีทั้งนั้นชีวิตกู แม่งสมน้ำหน้าตัวเองนัก กูไม่แปลกใจ แล้วกูก็นับถือเมิงมากๆ คาเมะ เมิงด้วยชิราโต้ เพราะเมื่อพวกเมิงทนไม่ได้แล้วเมิงแสดงมันออกมาได้ชัดเจนถึงจุดยืนที่เมิงมี ใครๆ เห็นว่าเมิงประหลาดแต่เมิงได้ใจกู กูนับถือ ตอนนี้กูต้องเอาคำที่เคยปลอบเมิงสองตัวมาเตือนตัวอยู่บ่อยๆ ว่าอีกไม่นานกูจะเป็นอิสระจากที่นี่แต่ชีวิตของกูก็ยังต้องไปเป็นของคนอื่นอีกในที่อื่น กูจะต้องทำยังงัยดีบอกกูหน่อย จะมีที่ๆ เป็นของกูมั๊ย กูไม่มีความสามารถในการปกป้องตัวเองให้ไม่บาดเจ็บ กูไม่มีความสามารถในการแข็งข้อหรือปฎิเสธอะไรทั้งนั้น ทั้งๆ ที่ชีวิตเป็นของกู กูเริ่มสงสัยช้าไปมั๊ยว่าที่ผ่านมาและต่อจากนี้ไป ลมหายใจของกูที่มีอยู่มันไม่ได้เป็นของกูเลยสักวินาที